Գործի բերմամբ Սիրքէճի թաղամասը գացած էի :Երբ կանցնէի արդիական, հսկայ հեռատեսիլներ ծախող խանութի մը առջեւէն, ուշադրութիւնս գրաւեց հազիւ տասը տարեկան տղեկ մը որ խանութին ցուցափեղկին առջեւ կեցած թուղթէ թաշկինակ ,ծամոց ու այլ ապրանքներ կը ծախէր:Փոքրիկ տղան կանգնած իր նման փոքրիկ աշխատասեղանին ետեւը, իր ծախած ապրանքները կը ծանօթացներ փողոցէն անցողներուն պոռալով <<թաշկինա՜կ, ծամո՜ց>>, բայց իր աչքը իր ետեւը գտնուող խանութին ցուցափեղկին մէջ տեղաւորուած արդիական հեռատեսիլներուն վրայ էր:Մանաւանդ մէկ հատին, որուն պաստառին վրայ կը ցուցադրուէր << Շրէք >> կոչուած յայտնի երեխայական շարժանկարը:
Փոքրիկ տղան այդչափ տարուած էր շարժանկարը դիտելէ որ եթէ այդ պահուն մէկը իր առջեւ գտնուող աշխատասեղանը քաշէր ու տանէր պիտի նոյնիսկ չանդրադառնար:
-Երեխան միշտ երեխայ է . մտածեցի : Յայտնի էր որ մէկը , հաւանաբար իր հայրը իր առջեւ դրած էր այդ աշխատասեղանը որպէսզի ան բաներ մը ծախելով հասոյթ բերէր ու օգնական ըլլար տան եկամուտին, բայց ան ի վերջոյ երեխայ մըն էր եւ իր ուսերուն վրայ որքան ալ մեծ պատասխանատուութիւններ բեռնաւորուած ըլլային, իր մէջ կը կրէր երեխայական այդ մաքուր,զուտ ու անպատասխանատու ոգին որ երեխան երեխայ կընէ:Այդ պահուն, այդ տղուն համար աշխարհիս ամենակարեւոր գործը խանութին մէջ ցուցադրուած հեռատեսիլի պաստառին վրայ խաղացող << Շրէք >> կոչուած այդ շարժանկարը դիտելն էր: Թէպէտեւ չէր լսէր հեռատեսիլի ձայնը բայց հեռատեսիլի պաստառի վրայի այդ գոյնզգոյն տեսիլն անգամ բաւական էր այդ պահուն որ տղուն խելքը իր գլխէն առնելով զինք տանէր ուրիշ աշխարհ մը:
Կարելի է իրիկունը իր հայրը զինք պիտի յանդիմանէր տուն բաւական հասոյթ բերած չըլլալուն համար:Ասոր համար կարելի է հօրմէն տփոց մըն ալ պիտի ուտէր, բայց անիկայ այդ պահուն իր <<գործած յանցանքին>> հետեւանքները կարենալ մտածելու տարիքը չունէր: Ան երեխայ մըն էր :
Եթէ եղածը մեր տեսանկիւնէն քննելու ըլլանք, կրնանք դատապարտել այդ անգուդ հայրը որ իր փոքրիկ տղուն ուսերուն բեռնաւորած էր իր հասակէն վեր պատասխանատուութիւն մը:Մինչ մենք մեր զաւակներուն վրայ կը թողանք, զանոնք առանցին չենք փողոց ձգէր վախնալով որ փորձանք մը կրնայ գալ անոնց գլխուն, ան իր հազիւ տասը տարեկան տղան քաղաքիս ամենէն խճողուած թաղերէն մէկուն մէջ, ինքնաշարժներուն եռուզեռին ճիշտ մէջտեղը ու ամէն տեսակ վտանգի հետ դէմ դիմաց առանձին ձգած էր որպէսզի իր օրուան հացը շահէր: Մնաց որ այդ տարիքը ունեցող երեխայ մը խաղալու տարիքի մէջ կը գտնուի այլ ոչ թէ օրուան հացը կամ տան եկամուտը խորհելով մտահոգուելու տարիքի մէջ: Բայց ամէն մարդ չի կրնար կեանքը տեսնել նոյն տեսանկիւնէն, որովհետեւ կեանքին բերած պայմանները նոյնը չէ բոլորիս համար:Արդեօք ի՞նչ ապրուստի մտահոգութիւններ պատճառ եղան որ այդ հայրը իր տասը տարեկան տղան փողոց ղրկէ որպէսզի դրամ շահելով օգտակար ըլլայ տան եկամուտին:
Կրնա ՞ նք արդեօք պահ մը մենք մեզ այդ հօր տեղը դնել ու այդպէս քննարկել կացութիւնը: Կարելի ՞ է արդեօք որ անձ մը ինքզինք ուրիշի մը տեղ դնելով անոր պէս զգայ եւ անոր պէս տրամաբանէ:Կայ գիտութեան մասնաճիւղ մը որ մարդուս կը սորուեցնէ ինքզինքը դիմացինին տեղ դնելով անոր պէս զգալ ու անոր զգացումները ուսումնասիրելով դիմացինը աւելի լաւ հասկնալ, բայց ըստ իս կարելի չէ ասիկա:Ինչպէ ՞ ս կրնանք մենք մեզ յանկարծ ուրիշի մը տեղ դնել ու անոր նման զգալ ու պատճառաբանել առանց ունենալու անոր նոյն կեանքի պայմանները : Առանց ապրած ըլլալու անոր ապրածին պէս մանկութիւն մը,առանց անոր պատկանած մշակոյթին պատկանելու ,առանց անոր նոյն մտահոգութիւնները ունենալու:
Իրիկուն եղած էր արդէն երբ ես այս մտածումներու մէջ տուն վերադարձայ:Տան դուռը իմ դուստրս բացաւ եւ վզիս փաթթուելով դիմաւորեց զիս:Քիչ վերջ ընտանեօք հաւաքուեցանք ճաշասեղանին շուրջ որպէսզի ընթրենք եւ փառք տանք Աստծոյ մեզ այդ գիշեր ալ տուած հացին համար:Երբ հացին առաջին պատառը բերանս կը դնէի մտածեցի դարձեալ այդ փոքրիկ տղուն մասին որ հաւանաբար տակաւին կը գտնուէր նոյն փողոցը իր աշխատասեղանին ետեւ ձայնելով << թաշկինա՜կ, ծամո՜ց >> , ու պիտի մնար հոն մինչեւ որ ուշ ատեն իր հայրը գար եւ զինք տուն տանէր :
Օշին Էլակէօզ
Պոլիս - 10 Օգոստոս 2011
No comments:
Post a Comment