Նոր տարուայ երեկոյ էր, Արագած լերան հարաւարեւելեան կողմը, Քասաղ գետի ափին գտնուող Աշտարակի մէջ ժողովուրդը ամանորը տօնելու կը պատրաստուէր:Գաղաքը բոլորովին ծածկուած էր ձիւնով ու մարը մտնող Արեւուն տարածած վերջի շողերը անուշ կարմիր գոյնով մը ներկած էին քաղաքի արուարձանները:Հերուէն Սուրբ Մարիանէի եկեղեցիին զանգակատունէն արձակուած ղողանջները վիպական մթնոլորտ մը կը ստեղծէին: Ժողովուրդը աճապարանքով իրենց տուները կը վերադառնար գիշերուան պատրաստութիւն ընելու համար իսկ երեխաները յամոյրներու նման ձախ ու աջ կը ցատկռտէին:Ամեն մարդ ուրախ էր, քանի մը ժամ վերջ ամանորը պիտի տօնէին իրենց հարազատներու հետ:
Դիմացի մայթէն զանազան նուէրներու տուփերով բեռնաւորուած,բարեկեցիկ կերպարանքով մարդ մը արագօրէն կը քալէր:Յանկարծ անկիւնէն փոքրիկ երեխայ մը վազելով դուրս ելաւ ու մարդուն զարնուեցաւ ու բոլոր տուփերը վար տապալեց:Մարդը զայրացած սկսաւ յանդիմանել երեխան:
-Ի՞նչ կընես սրիկայ, ինչու՞ համար առջեւդ չես նայիր:
Աղքատիկ հագուստներ հագած տղեկը առանց մարդուն յանդիմանութեան կարեւորութիւն տալու գետին ծրած կարծես գետնին վրայ բան մը կը փնտռէր:Մարդը երեխային այս անտարբերութիւնը տեսնելով ալ աւելի ջղայնացաւ ու սկսաւ պոռալ երեխային երեսն ի վեր:
-Անուշադիր ես բայց միաժամանակ անկիրդ ալ ես քանի որ ըսածս մտիկ չես ընէր: Ո՞վ ես դուն ,անունդ ի՞նչ է, ի՞նչ կը փնտռես գետնի վրայ:
-Անունս Քերովբէ է պարոն :Կաղանդի ոգին կը փնտռեմ որովհետեւ զայն կորսնցուցի:Պատասխանեց երեխան :
Մարդը շուարած ստացած այս պատասխանէն կմկմալով հարցուց:
-Ի՞նչ... կաղանդի ոգի՞: Ատ ալ ի՞նչ է որ:
-Չէ՞ք գիտէր թէ ինչ է կաղանդի ոգին պարոն:Զարմանայի,մինչդեռ դուք մեծերդ ամէն բան շատ լաւ գիտէք:
-Հարկաւ թէ գիտեմ ինչ է կաղանդի ոգին:Չե՞ս տեսներ գնած նուէրներս:Տանս մէջ քաղաքին ամենամեծ կաղանդի ծառը ունիմ:Վրան հազարներով լոյսեր ու շատ թանկագին զարդերով զարդարուած է:
Տղան արհամարհանքով նայեցաւ մարդուն ու ըսաւ:
-Կարծեմ թէ դուք ալ կորսնցուցեր էք կաղանդի ոգին, լաւ կըլլայ որ ժամ առաջ զայն փնտռել սկսիք:
Մարդը զայրացած փոքրիկ տղուն այս համարձակ յայտարարութենէն գետնէն հաւաքեց նուէրի տուփերը ու իր տանը ճամբան բռնեց:Հազիւ քանի մը քայլ հեռացած էր, լսեց որ տղեկը սաստիկ կը հազայ:Ետեւ նայեցաւ ու տեսաւ որ զօրաւոր հովը չէր արտօներ որ տղան շարունակէր իր ճամբան ու հովին հետ խառնուած ձիւնը կը մտրակէր տղուն տկար մարմինը:Մարդը տեսնելով այս բոլորը գթաց տղուն եւ ձեռքի նուէրները գետին ձգելով ետ վերադարձաւ, հանեց իր թանկագին ու հաստ վերարկուն եւ անով լաւ մը փաթթեց տղան որպէսզի պատսպարուի ցուրտէն ու ձիւնէն եւ ըսաւ:
-Հետս եկուր, քեզ իմ տաքուկ տունս տանիմ: Եւ իր գիրկը առնելով փոքրիկ Քերովբէն ուղղուեցաւ դէպի տուն:Մարդը փորձեց գետնէն նուէրներն ալ առնել բայց դժուարանով բոլորը միասին կրել, ստիպուեցաւ նուէրները ձգել ու շարունակել:
Մարդուն տունը գիւղաքաղաքէն քիչ մը դուրս, ծիրանի ծառերով լեցուն պարտէզի մը մէջ գտնուող շքեղ տուն մըն էր :Երբ հասան տուն, երկուքն ալ յոգնած էին:Մարդը փոքրիկ տղան վառարանին դիմացի բազկաթոռին վրայ դրաւ ու խոհանոց երթալով տաք թէյի , պանիր հացի ափսէ մը պատրաստեց ու բերաւ դրաւ փոքրիկ Քերովբէին գիրկը որպէսզի անօթի ու մսած տղեկը փորը կշտացնելով կազդուրուի եւ տաք թէյը խմելով տաքնայ: Յետոյ իր քովը նստելով սկսաւ իրէն պատմել թէ տարինե ՜ր առաջ երբ ինքն ալ իր պէս փոքրիկ երեխայ մըն էր, ինչպէս անհամբերութեամբ կաղանդ պապուկը կը սպասէր շրջապատուած իր հարազատներով :
Քիչ վերջ, տարուած յոգնութենէ ու վառարանէն արձակուած տաք օդին իրենց պատճառած թուլութենէ քուներնին եկաւ ու բազկաթոռին վրայ իրար փաթթուած քնացան :
Յաջորդ առաւօտ մարդը արթնցաւ Սուրբ Մարիանէի եկեղեցիի զանգակներուն ղօղանջով : Փոքրիկ Քերովբէն տունը չէր,գացած էր: Նշմարեց կաղանդի ծառին վրայ կախուած փայտէ, պարզ, ձեռքով քանդակուած հրեշտակը, որուն վրայ թուղթի կտոր մը փակցուած էր:Մարդը առաւ հրեշտակը ու թուղթը բանալով կարդաց:
Շնորհակալութիւն պարոն
Դուն զիս հիւրասիրեցիր ու մտիկ ըրիր
Մինչդեռ ոչ ոք ըրած էր մինչեւ հիմա
Եւ գտար քու կաղանդի ոգիդ
Ինչ կարեւորութիւն ունին թանկարժէք խաղալիքները, հարստութիւնը
Եթէ միասին գաւաթ մը տաք թէյ խմելիք,պատառ մը հաց ու պանիր ուտելիք բարեկամ մը չունիս :
Քերովբէ
Մարդը նախ գնաց ու ներկայ գտնուեցաւ Սուրբ Պատարագին:Յետոյ այցելեց քաղաքին որբանոցը, ու հոն գտնուող բոլոր որբերը առնելով իր տունը տարաւ, ուր անոնց համար պատրաստուած էր հոյակապ սեղան մը, հարուստ ամեն տեսակ անուշեղէններով,կարկանդակներով ,պտուղներով,զովացուցիչ ամպելիքներով ու իրարմէ համով այլ ուտեստեղէններով:Յետոյ հսկայ կաղանդի ծառին տակը գտնուող թանկագին նուէրներուն բոլորն ալ բաժնեց տղոց, իրէն պահելով միայն փոքրիկ Քերովբէի կողմէ ծառին վրայ դրուած պարզ ու տախտակէ հրեշտակը որ իր բոլոր կեանքի տեւողութեան զայն միշտ պիտի պահէր իր գրպանը :
Օշին Էլակէօզ
Պոլիս 9 Դեկտեմբեր 2011
No comments:
Post a Comment